Moito temos falado nesta plataforma sobre os efectos da aprobación do Proyecto de Ley para la igualdad real y efectiva de las personas trans y para la garantía de los derechos de las personas LGTBI sobre as mulleres e a infancia, hoxe queremos ademais explicar as consecuencias deste proxecto sobre o colectivo LGB.
Antes de entrar en analizar a situación na que nos atopamos actualmente resulta necesario facer un repaso histórico ao movemento feminista. O movemento feminista é un movemento social e político que logra mellorar o estado das sociedades a través da liberación de, nada máis e nada menos, que a metade da humanidade. As mulleres, como metade de todo, participamos en todo movemento histórico e atopamos mulleres profundamente comprometidas coa loita contra a opresión das mulleres en todo movemento liberador dos últimos séculos.
Comezamos coa loita das mulleres no antiescravisto e antiracismo, recordando o 1º Congreso Antiescravista Feminino que daría lugar ao Manifesto de Seneca Falls, que podemos considerar o inicio do feminismo moderno. Tamén as mulleres protagonizamos a loita polos dereitos da clase obreira sen esquecer a loita polos dereitos das mulleres. Da mesma maneira as mulleres, máis recentemente, levamos participando de maneira activa na loita polos dereitos de lesbianas, gais e bisexuais dende a orixe mesma do movemento.
Historia do movemento LGB
Resulta necesario tomar un momento para repasar de maneira sucinta a orixe do movemento pola liberación de lesbianas, gais e bisexuais. Retrotraémonos aos incidentes de Stonewall a noite do 28 de xuño de 1969. Stonewall era un local onde mulleres e homes levaban a cabo prácticas ilegais como era bailar en público con persoas do mesmo sexo e, para as mulleres, ir vestidas de traxe. A mencionada noite cando a policía facía unha redada trataron de arrestar a Stormé DeLarverier, esta muller lesbiana defendeuse da policía e a súa valentía foi o motor que incitou ao amotinamento en Stonewall dando lugar ás revoltas pola liberación de lesbianas, gais e bisexuis. Unha muller máis que loitaba polas liberdades das mulleres e loitou ferozmente polos dereitos LGB.
Atopamos na actualidade no estado español grandes referentas, como son Celia Amorós, Amelia Valcarcel, Ángeles Álvarez, Alicia Miyares, Ana de Migue, Alicia Puleo… Todas elas mulleres que teñen loitado e seguen loitando por aprobar medidas contra a pobreza, o racismo, e a homofobia. Porque todas as feministas loitamos contra calquera forma de discriminación e de violencia, que sabemos que sempre arremete con maior virulencia contra as mulleres e as nenas. As feministas estamos tamén en contra da lei trans, e non porque de pronto nos volveramos tránsfobas, senón porque esta lei impón unha ideoloxía que está a poñer en risco as conquistas conseguidas nos últimos anos polo movemento feminista e tamén as relativas ao movemento LGB.
Borrado do suxeito político do movemento LGB
Igual que reivindicamos no movemento feminista unha necesaria conceptualización esclarecedora de quen é o suxeito político do movemento, as mulleres, para deseñar unha Axenda que verdadeiramente aborde os problemas que nos unen a todas como mulleres. Esta necesidade de definición tamén debe ser reivindicada dentro do movemento homosexual. A aprobación desta lei e a imposición da ideoloxía dogmática que promove pretenden tamén difuminar o suxeito político do movemento homosexual por ser considerado limitante.
Primeiramente retrotraémonos á Proposición de Ley sobre la protección jurídica de las personas trans y el derecho a la libre determinación de la identidad sexual y expresión de género proposta en 2018 polo Grupo parlamentario Unidos Podemos-En Común-En Marea. Esta era unha proposición de lei moito máis descarada que o texto finalmente aprobado este ano pero que da boa conta dos intereses que perseguen estas normas e que, como veremos, tamén se reflicten no texto máis actual aínda que de maneira máis sutil. Nesta proposición de 2018 atopamos no Artigo 3 a definición do termo “persoa trans” que funciona como un paraugas de diversidade no que está incluída unha amalgama de conceptos tales como persoas transxénero, transexuais, travestis, homes ou nenos con vulva, mulleres ou nenas con pene, variantes de xénero, queer, persoas non binarias ou outros (este outros evidencia o difuminado do suxeito que pretende promover a mencionada proposta).
Chegados a este punto é necesario analizar que entendemos cando falamos de persoas trans, recordemos que este termo é o que encabeza o Proxecto de Lei que hoxe analizamos. Probablemente a maioría da cidadanía cando escoita referirse a persoas trans inmediatamente pensa en que estamos a falar de persoas transexuais. Poderíamos definir ás persoas transexuais como aquelas que presenta unha disforia ou disconformidade co seu corpo debido a unha incongruencia entre o sexo de nacemento e o sexo ao que senten que pertencen. As mulleres e os homes transexuais procuran, recorrendo á hormonación, ciruxía e/ou a adquisición dos rasgos culturamente asociados á feminidade ou masculinidade, acadar unha aparencia concordante co seu sexo sentido. Tamén atopamos esta figura recollida na Ley 3/2007, de 15 de marzo, reguladora de la rectificación registral de la mención relativa al sexo de las personas; figura xurídica que pretende dar cobertura a unha realidade como é a das persoas trans. Asumo que equivocadamente pensamos que son estas persoas as que serán protexidas polo anteproxecto proposto polo actual goberno. Pero resulta necesario reflexionar sobre un novo termo que entra dentro do paraugas trans que é a idea de persoa tranxénero. A característa fundamental que diferencia unha persoa transexual dunha transxénero é que as segundas non padecen desconformidade algunha cos seus corpos aínda que afirman pertencer a un sexo diferente de aquel co que naceron e reclaman a modificación do sexo rexistral pero non precisan levar a cabo ningún cambio corporal. Podemos escoitar como a propia FELGTB (Federación Estatal de Lesbianas, Gays, Transexuales y Bisexuales) describe a diversidade das persoas trans en palabras de «Alex madre de cuatro hijes». Continuamos esta redacción esperando que a diferencia nin sutil nin casual quede esclarecida.
Volvemos a actualidade e atopamos que no Proyecto de Ley para la igualdad real y efectiva de las personas trans y para la garantía de los derechos de las personas LGTBI lei defínese no Artigo 3 persoa trans como aquela cuxa identidade sexual non se corresponde co sexo asignado ao nacer; observamos como evitan afondar nos conceptos que agocha este termo pero que si atopamos no documento do 2018. A pesar desta sutileza na definición podemos atopar a pretensión de borrado do suxeito do movemento no Artigo 4 onde se obriga aos poderes públicos a promover a igualdade de trato e non discriminación por razón de, atención:
- orientación e identidade sexual. Aquí poderiamos entender que atópanse incluídas as lesbianas, gais, bisexuais e transexuais, pero non acaba aquí.
- expresión de xénero. Esta idea xa resulta contraditoria xa que primeiramente deberíamos ser capaces de definir aquelo que mencionan como xénero, pois para as feministas non hai máis xénero que a feminidade, conxunto de ferramentas patriarcais para lograr a opresión da muller. O xénero non é de ningunha maneira unha expresión da nosa personalidade como individuas, senón unha ferramenta opresiva coa que levamos 3 séculos rachando. Queda evidenciado que o actual goberno non ten coñecemento da teoría feminista cando define expresión de xénero como “manifestación que cada persona hace de su identidad sexual.” Resulta bastante preocupante esta esencialización do xénero nunha lei que supostamente busca derribar estereotipos.
- Por último falan de características sexuais incluíndo neste ultimo apartado ás persoas intersexuais as cales presentan unha condición médica pola cal non se produce un desenvolvemento dos caracteres sexuais acorde ao da maioría pero que en si mesmo non está directamente relacionado coa orientación destas persoas. Pudendo ser lesbianas, gais, bisexuais ou heterosexuais. Se ben compartimos a necesidade de regular aspectos relativos ao tratamento médico destas persoas resulta evidente que as súas necesidades non son asimilables ás do colectivo LGB.
O que queda evidenciado neste artigo é que se produce unha apertura do suxeito político do movemento LGB para incluír neste a calquera persoa que así o desexe ou autodetermine. Ademais neste neste novo paraugas LGTBIQ+ o que deixa de ser determinante é a orientación sexual cara persoas do mesmo sexo, atopándonos cun espectro de orientacións e condicións máis ou menos habituais que difumina o suxeito obxecto da mencionada lei imposibilitando levar a cabo unha correcta protección das persoas LGB.
Borrado da homosexualidade
Diciamos que o que deixa de ser importante é a atracción cara persoas do mesmo sexo xa que esta ideoloxía defende a idea dunha esencia previa ao nacemento que determina o noso sexo e que relega a mero azar os caracteres sexuais materiais da persoa. A definición de homosexualidade deixa de ter validez porque o sexo pasa a ser un desexo sen relación coa realidade.
Este relato non é casual e responde tamén a propostas ideolóxicas que pretenden “transgredir” o concepto de sexualidade “superando” as etiquetas tradicionais. Din que resulta limitador a distinción entre homosexual e heterosexual e introdúcese unha amalgama de novas bandeiras para que cada un poida tamén incluírse neste movemento. Nas redes podemos atopar como as persoas que defenden esta ideoloxía presentan ser trans como unha alternativa para as nenas a un destino que parece fatídico: ser lesbiana; atopamos tamén con transactivistas como Juno Dawson quen afirma que ser gai é un premio de consolación para aqueles homes que non poden transicionar a muller trans.
Así pois o transxenerismo propón unha “solución” ao problema das conductas “anti-naturais” resolvéndoo da seguinte maneira: non é que as mulleres amen a outras mulleres (pecado baixo calquera óptica relixiosa) senón que estas atópanse nun corpo equivocado. A súa esencia divina é ser home e a natureza “equivocouse” ao asignarlles un corpo de muller. Polo que a homosexualidade non é mais que unha patoloxía froito dese erro que ten unha “sinxela” solución: ser trans. Tanto é así que moitos países profundamente homófobos atopan a solución a este destino fatal no transito das persoas homosexuais para converterse en heterosexuais. Estamos aquí ante unha terapia de conversión que se pretende promocionar como un logro para o movemento LGB.
Lesbofobia e misoxinia
Temos analizado ata este punto como o movemento transxenerista é profundamente homófobo e a continuación analizaremos como tamén utiliza a súa maquinaria ideolóxica para poñer en risco os dereitos sexuais das lesbianas e, consecuentemente, os de todas as mulleres. Concretamente este fenómeno atópase representado polo termo “cotton ceiling” en español “teito de algodón”. O termo presenta unha clara analoxía co concepto de teito de cristal, neste caso o material deste novo teito fai referencia ao tecido da roupa interior das mulleres ou ao dos produtos de hixiene menstrual como tampóns e compresas. Este termo representa a dificultade que presentan as persoas autoidentificadas mulleres para acceder aos corpos das lesbianas.
Podemos atopar numerosos comentarios en redes sociais onde persoas que defenden o movemento tranxenerista consideran que a orientación sexual das lesbianas cara as mulleres e o seu rexeitamento de manter relacións sexuais con persoas nacidas homes é unha patoloxía. Falan de que as lesbianas padecen unha fetichización dos xenitais femininos e polo tanto padecen da peor de todas as condición, de transfobia. Afirman que a atracción das lesbianas “exclusivamente” polas mulleres debe ser superada.
Queda evidenciado que esta argumentación é profundamente misoxinia ao buscar coaccionar ou chantaxear emocionalmente (baixo a ameaza de transfobia) ás lesbianas para que acepten manter relación sexuais con persoas nacidas varóns. Ademais de ser lesbófoba ao impedir ás lesbianas definirse en función da orientación sexual cara outras mulleres argumentando que esta resulta transfóbica e retrógrada.
Movemento LGB contra o transactivismo
Para rematar queremos expoñer como este rexeitamento ás ideas transxeneristas non é algo externo ao movemento LGB. Existen numerosos grupos, cada vez máis, de mulleres e homes que forman parte do colectivo LGB e que rexeitan esta nova lectura do colectivo que por un lado resalta na súa homofobia e que polo outro impide continuar na consecución dos dereitos para as persoas homosexuais. Recordemos que seguen a existir países onde estas prácticas están castigadas con penas de morte e que naqueles países onde existe unha igualdade formal continúan proliferando terapias de conversión, con máis ou menos purpurina. Estamos lonxe de acadar unha igualdade real e a difuminación do suxeito a protexer provoca unha ineficiente inversión dos recursos destinados a solventar estas problemáticas.
Destacamos o movemento Get The L Out, agrupación de lesbianas que reclaman a separación dun movemento cada vez máis liberal e misóxino e nestes últimos tempos lesbófobo como única maneira de acadar os obxectivos propios das lesbianas. Tamén atopamos nesta liña a organización Lesbian United que reclama a súa separación coa ideoloxía queer reclamando a súa identidade como lesbianas e fuxindo da nova terminoloxía queer. Tamén atopamos grupos de mulleres e homes como a LGB Aliance ou a Rede LGB organizados na loita contra a discriminación baseada na orientación sexual, e dicir na atracción sexual cara persoas do mesmo sexo.
O borrado do sexo supón o borrado das orientacións sexuais cara persoas do mesmo sexo. A ideoloxía transxenerista supón un retroceso no avance do colectivo LGB e, por moito que queiran ocultalo esta é unha ideoloxía profundamente homófoba contra a que o movemento LGB seguirá loitando.
Deixa unha resposta